غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم
به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

نه قوِّتی که توانم کناره جستن از او
نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم
نه پای عقل که در دامن قرار کشم

ز دوستان به جفا سیر گشت٬ مردی نیست
جفای دوست زنم٬ گر نه مردوار کشم

چو میتوان به صبوری کشید جور عدو
چرا صبور نباشم که جور یار کشم؟!

شراب خورده ی ساقی ز جام صافی وصل
ضرورتست که درد سر خمار کشم

گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید
کمینه دیده ی «سعدیش» پیش خار کشم

هی نگو قانون عشق اینطور قسمت کرده است

گرچه قلب سنگ تو رسوای گردونم کند

می تواند تا ابد چشم تو مفتونم کند

هی نگو قانون عشق اینطور قسمت کرده است

هیچ دستی نیست تا پابند قانونم کند

من حضورت را میان شعرها حس می کنم

جز تو چیزی می توانم گنگ و محزونم کند؟

کوه لیلا قد علم کرده است

روی شهر ما این یکی هم علتی دیگر که مجنونم کند!

ساز قلب بی قرارم کژ نوازی می کند

کاش دست عاشقی از پایه موزونم کند

دست عزرائیل کوتاه است از جان بُردنم

تو بگو تا چشم هایت پنجه در خونم کند!

بعدِ تبعید از نگاهت، مانده ام چشم انتظار

کی حضوری تازه از قلب تو بیرونم کند

جان لیلا

همان روزی که گشتم مستِ نازت جان لیلا

شدم مجنون به چشمانت چه راحت جان لیلا

شنیدم از تهِ دل چشم به راه بودی تو آن شب

تو می دانی که می میرم به راهَت جان لیلا

در آن شب که تمام چشم تو در پُشت در بود

تمام جان من سوخت در نگاهت جان لیلا

تو یک شب انتظارِ ما به چشمانت کشیدی

به جان و دل شدم چشم انتظارت جان لیلا

برایم نَهرِ آبی تو چو جُوی تشنه می جویم

تو را از چشمه ساران من نشانت جان لیلا

چو اشکم بر زمین ریزد دلی آشفته می گردد

همی با جان و دل سوزم حلالت جان لیلا

به یاد آور که می گفتم دلم گشته اسیر تو

اسیر و مست و حیرانم خُمارت جان لیلا

چو اَفتاب لب بامم دگر ما را نمی بینی

که عمری را تو بردی در اسارت جان لیلا

به وقت هر قُنوتم ذکر یارب بوده ای تو

خدا داند نماز من به گاهِ هراشارت جان لیلا

بیا دیوانگی را عاشقانه ناز کن

بیا دیوانگی را عاشقانه ناز کن

بیا زنجیر را از پای مجنون باز کن ليلا

بزن دل را به دریا تا که ماهی ها به رقص آیند

برقص و عشق خود را با جنون ابراز کن ليلا

برایت یک خراسان شعر را فریاد خواهم کرد

به تارم جان بده ، بی تابی ات را ساز کن ليلا

شکسته بالهایت را به روی آسمان وا کن

و در چشمان آبی خدا پرواز کن ليلا

غزل مبهوت می ماند ، نگاهت سحر موزون است

بیا ليلا ، بیا ، افسانه را آغاز کن ليلا

لیلی و مجنون

کنار سیب و رازقی .. نشسته عطر عاشقی
من از تبار خستگی .. بی‌خبر از دلبستگی

عـاشقتم

ابر شدم صدا شدی .. شاه شدم گدا شدی
شعر شدم قلم شدی .. عشق شدم تو غم شدی

لیلای من دریای من .. آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو .. گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنون تو .. گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی‌خبر .. در کوچه های در به در
مست و پریشون و خراب .. هر آرزو نقش بر آب
شاید که روزی عاقبت .. آروم بگیرد در دلت

کنار هر ستاره ای .. نشسته ابر پاره‌ای
من از تبار سادگی .. بی‌خبر از دلدادگی

عـاشقتم

ماه شدم ابر شدی .. اشک شدم صبر شدی
برف شدم آب شدی .. قصه شدم خواب شدی

لیلای من دریای من .. آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو .. گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنون تو .. گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی‌خبر .. در کوچه‌های در به در
مست و پریشون و خراب .. هر آرزو نقش بر آب
شاید که روزی عاقبت .. آروم بگیرد در دلت

خواب

می وساقی همه درجام نفس های توبود

توکه بودی خداغرق تماشای توبود

گل وبلبل همگی نغمه کنان،دست زنان

باغ دررقص وزمان زیرقدم های توبود

هرکجامی نگرم خاطره محشر عشق

نقشی اززلف سیاه ورخ زیبای توبود

لحظه بوسه برآن روی پری چـهره تو

همــه لذت دنیا فقط خواب تـو بود

دوش خوابم پراحساس وآغوشی سرد

صبح کوچه به تمنای قدم های توبود

تو که رفتی فقط جـام تهی مانده ومن

شـمع جان سوخت و پروانه دیوانه ومن

همه رفتندببین سازدلم بشکسته است

سوزدل مانده و کاشانه ویرانه و من

مدتهاست که نه خودت پیام میدی و نه جواب پیامهای منو میدی اشکالی نداره در عوض حداقل خدا در خواب با من یار است و الان برای سومین بار در این ماه است که خوابتو می بینم به همینم قانعم و خدایم را شکر میکنم !!!

اين روزا عادت همه رفتنو دل شکستنه

اين روزا عادت همه رفتنو دل شکستنه
درد تمام عاشقا پاي کسي نشستنه

اين روزا مشق بچه هايه صفحه آشفتگيه
گرداي روي آينه فقط غم زندگيه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشکل بي ستاره ها يه کم ستاره چيدنه

اين روزا کار گلدونا از شبنمي تر شدنه
آرزوي شقايقا يه کم کبوتر شدنه

اين روزا آسمونمون پر از شکسته باليه
جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزا کار آدما دلاي پاک رو بردنه
بعدش اونو گرفتنو به ديگري سپردنه

اين روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين بهونشون از هم خبر نداشتنه

اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفائيه
جرم تمومشون فقط لذت آشنائيه

اين روزا چشماي همه غرق نياز و شبنمه
رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه

اين روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه
خلاصه حرف همه پس زدن و نموندنه

خسته ام از بغض کهنه ی عشق

خسته ام از بغض کهنه ی عشق سنگینه تحملش تو صدام
خوبه که به یاد تو قانعم میتونم بگزرم از شکوه ها
باورش سخته برام ولی من میرمو چیزی ازت نمیخوام
اما بدون هر جا برم بعد تو بغض عشق میمونه از تو برام
بغض من وا نمیشه تو صدام خدایا یه دریا گریه میخوام نفهمید
 اونکه باید میدونست بیشتر از جون هنوز عزیزه برام
با جدایی هیچی تموم نمیشه عاشق از عاشقی سیر نمیشه
 بگو تو اگه عاشق نبودی عاشقت از تو دلگیر نمیشه
بغض عشق مونده هنوز تو صدام هنوزم هیچی ازت نمیخوام
عاشقت بودمو از عاشقی جز غمت هیچی نمونده برام
اما من هنوز به پات مونده ام یه لحظه بی درد نیاسوده ام
 از جدایی خیلی اگه گذشته اما هنوز به عشقت آلوده ام
با جدایی هیچی تموم نمیشه عاشق از عاشقی سیر نمیشه
 بگو تو اگه عاشق نبودی عاشقت از تو دلگیر نمیشه

سوز دل

سوز دل

من منتظرت شدم ولي در نزدي             بر زخم دلم گل معطر نزدي

گفتي كه اگر شود مي آيم اما       مرد اين دل و آخرش به او سر نزدي

این بود پاسخ تپش قلب عاشقم؟

پرواز کن به کشور آیینه های پاک                    شاید مرا ز برکه غم ها رها کنی

شاید مرا و عاطفه را آشتی دهی                       دل را به نغم های وفا آشنا کنی

غربت،حضور ساکت امواج اشک هاست           رفتی و مانده خاطره هایت برای من

یادش بخیر چشم تو و آسمان عشق                   با رفتنت شکست دل اشک های من

روزی که چشم های تو از مرز دل گذشت         گم شد میان کلبه ی رویا بهار من

دل ها فدای چشم پر از هجرت تو شد              پیوند های آبی تو یادگار من

گرچه گذشت سالی و دل ها زغم شکست         در دل غم است تا تو بیایی ستاره ام

برگرد و عطر عاطفه را با خودت بیار            در انتظار رویش عشقی دوباره ام

ای اولین حکایت بی انتهای عشق                  رفتی و بی تو نام نجابت غریب شد

بی تو به وسعت عطش سرخ لاله ها              دل مرد و سرزمین شکفتن عجیب شد

پیش تو عشق هجی سبز بهار بود                 با رفتنت بلور غزل های من شکست

ای معنی طراوت باران عاطفه                    بی تو غمی غریب به شهر دلم نشست

در پاسخ سوال سراسر نیاز من                   گفتی که چشم های مرا جا گذاشتی

بعد از عبور ساده ی خود مهربان چه زود     دل را میان حادثه تنها گذاشتی

این بود پاسخ تپش قلب عاشقم؟                  این بود پاسخ غزل سرخ انتظار؟

کردی دریغ از دل من یک نگاه را              این بود رسم مهر و وفای تو ای بهار؟

نورت چه شد ستاره من پرتوت کجاست؟     باور نمی کنم که تو از یاد برده ای

باور نمی کنم که پس از مدتی غروب         دل را به شهر آبی دیگر سپرده ای

رفتی و بغض کرد بدون تو شهر چشم         بی تو غروب می کند از دیده ام بهار

تا آن زمان که بگذری از کوچه ی دلم         ما غرق حسرتیم و هیاهو و انتظار

توکجایی؟

وقتي باروني چشمام تو کجايي؟

تک و تنها مونده دستام تو کجايي؟

وقتي پـرپـر مي زنه اين دل زارم

ساکت و خاموش لبهام تو کجايي؟

وقتي بي تو نازنين بي همنشين و

گوشه گيري تک وتنهام تو کجايي؟

وقتي بغض تو گلوم و گونه هام خيس

يه نوازشگرو مي خوام تــو کجايي؟

چشماي تو يه فانوس هميشه روشن

وقتي سوت و کوره شبهام تو کجايي؟

وقتي من با هر نفس لحظه به لحظه

تو رو عاشقونه مي خوام تو کجايي؟

باور کنید.....

تو قلب شما مردم چه رازها که نهفته

هزاران راز که هیچ کس به هیچ کسی نگفته

 من توی قلبم فقط یه راز دارم

این رازُ با شما من در میون می زارم
اونی که دارم تو آتیشش می سوزم
باور کنید دوسش دارم هنوزم
خدا می دونه چی آورد به روزم
باور کنید دوسش دارم هنوزم

باور کنید دوسش دارم هنوزم

من چه دانم

                                        من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟

                                            نیک نزدیک بدم، دور چرا افتادم؟

                                      چه گنه کرد دلم کز تو چنین دور افتاد؟

                                      من چه کردم که ز وصل تو جدا افتادم؟

                                   جرمم این دان که ز جان دوست‌ترت می‌دارم

                                               از پی دوستی تو به بلا افتادم

                                         حاصلم از غم عشق تو نه بجز خون جگر

                                          من بیچاره به عشق تو کجا افتادم؟

                                           پایمردی کن و از روی کرم دستم گیر

                                         که بشد کار من از دست و ز پا افتادم

                                  تا چه کردم، چه گنه بود، چه افتاد، چه شد؟

                                           چه خطا رفت که در رنج و عنا افتادم؟

                                          چند نالم ز عراقی؟ چه کند بیچاره؟

                                             که درین واقعه‌ی بد ز قضا افتادم؟

بیا

دنیا پر از گل می شود وقتی بیائی

تنها به هم پل می شود وقتی بیائی

لبها همه خشكیده اند ای جان كجائی

هر روز و شبها خواندمت شاید بیائی

ماها همه مهر تو را در دل نشاندیم

دستان پر مهر تو را بر لب فشاندیم

كشتی عمر كوتهم بر گل نشسته

بازآ كه از دوری تو دل هم شكسته

بازآ تو ای امید من مهدی كجائی

شادی نیاید بر لبم تا تو بیائی

ای تو طبیب درد بی درمان قلبم

من بی تو هر شب تا سحرها غرق دردم

زندگی

زندگی را می توان لبخند یک کودک شمرد

می توان یک لحظه زیست یک لحظه مرد

متوان هر لحظه با عشق جان سپرد

زندگی را می توان بسیار تفسیر کرد

آنچه درد است می توان تقسیم کرد

می توان بخشید یک تبسم بر یتیم

دل محزون وبشکسته ای را می توان تعمیر کرد

می توان بودن بدون اضطراب در تمام لحظه ها

می توان بی بغضه و کینه در آسمان پرواز کرد

می توان هر لحظه" سلطانی" شدن

یا که هر لحظه غلامی از تقدیر کرد.

نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو

نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو

نمی دونم چرا قسمت می کنم روزای خوب زندگیمو

چرا تو اول قصه همه دوسم می دارن

وسط قصه می شه سر به سر من می ذارن

تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می ذارن

می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

تا با یک نیش زبون بترکه و خراب بشه

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم

ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونام

یه دروغگو می شم همیشه ورد زبونا

یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم

با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم ؟؟؟

من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره ؟؟؟

توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره ................؟؟؟

فقط به خاطر تنها عشقم

بگذار  که  پشت در ميخانه بميرم

محروم چو از آن لب شيرين چو قندم

بگذار که  لب بر لب پيمانه بميرم

از عشق پر آشوب تو چون خانه خرابم

بگذار که  آواره و بي خانه  بميرم

ويران چو از آن ديده ء ويرانگر  مستم

بگذار که عاشق دل و ويرانه بميرم

با عشق تو چون عهد  نمودم  باراده

بگذار  که با  عهد تو مردانه  بميرم

چون جز تو مرا ياري و دلدار دگر نيست

بگذار که من از همه بيگانه  بميرم

ار عشق تو چون رانده شدم از همه مردم

بگذار  که   تنها  و  غريبانه   بميرم

اين  قصهء  ما کام   نديد  از سر تقدير

بگذار   به  ناکامي   افسانه  بميرم

يارا به  برم گير  در آن   لحظهء  مردن

بگذار  در آغوش  تو مستانه  بميرم

اي دهر وصالش ندهي ليک تو بگذار

در نزد  همين  دلبر  جانانه   بميرم

عمري چو  بدل حسرت وصل است و وصالش

بگذار که حسرت دل و ويرانه بميرم

منتظرم باش

منتظر باش که باراني شوم
تا ببارم بر کلون خانه ات
تا ببوسم جاي دستان تو را
روي قفل آهنين خانه ات
*
منتظر باش کبوتر بشوم
بپرم تا آشيان سبز تو
تو نداني من که هستم من ولي
خيره باشم در دو چشم مست تو
*
منتظر باش که پاييز شوم
خالي از سر سبزي و رنگ بهار
تا بماند روي گلدان هاي تو
دست هايم زردو خشک و بي قرار
*
منتظر باش که يک خواب شوم
روي ذهن تو بچرخم مثل باد
چشم هايت خسته تر، مستانه تر
روي يک خميازه پرامتداد
*
منتظر باش که يک بغض شوم
تا بپيچم روي فريادي بلند
در گلوي خود مرا احساس کن
دست و پايم را نبند
*
منتظر باش که يک لاله شوم
سرخِ سرخ ِسرخ در دامان خاک
هر کجايي باش ، من هم مانده ام
تا گذاري پاي بر اين خاک پاک
*
منتظر باش که يک اشک شوم
نرم و آهسته به روي گونه ات
جاي من در لاي مژگان تو بود
مي چکم اما ز چشم روشنت
*
منتظر باش که يک حرف شوم
تا بيايم روي لب هاي تو باز
تو مرا تکرار کن، تکرار کن
مي شوم آماده آواز باز
*
منتظر باش که يک شب بشوم
ساده و تاريک و غمگين و سياه
من مي آيم روي بام خانه ات
مي نشينم تا طلوع يک نگاه
*
منتظر باش که يک عکس شوم
روي ديوار اتاقت جاي من
يا شوم يک پنجره در گوشه اي
که تو بنشيني شبي در پاي من
*
منتظر باش که يک عطر شوم
تا بياويزم به سرتاپاي تو
يا شوم راهي که آيد سوي تو
يا نسيمي در شب زيباي تو
*
منتظر باش که يک ابر شوم
تا شوم مهمان پاييزي تو
منتظر باش که يک پرده شوم
يا شوم نقشي به روميزي تو
*
منتظر باش که يک سيب شوم
تا که بنشينم به روي ظرف تو
منتظر باش که يک آه شوم
در ميان انتظار حرف تو
*
منتظر باش که يک سايه شوم
پابه پاي تو به هر جا مي روي
منتظر باش که يک برف شوم
در زمستان هاي سرد بي کسي
*
منتظر باش که يک پله شوم
رد پاي تو برايم آرزو
منتظر باش که يک شاخه شوم
از کنار پنجره سر کرده تو
*
منتظر باش که يک قصه شوم
قصه اسطوره هاي عاشقي
منتظر باش که يک دشت شوم
پر شوم از شاخه هاي رازقي
*
منتظر باش که يک رنگ شوم
روي هر روز تو تکرار شوم
منتظر باش که يک نامه شوم
حسرت لحظه ديدار شوم
*
منتظر باش که يک فکر شوم
تا فراموشت نگردد ياد من
آشناي انتظار و خستگي
اين تويي آغاز اين فرياد من
*
منتظر باش که يک فرش شوم
روز و شب اما به زير پاي تو
اين من و اين خستگي هايم ببين
هيچ کس در دل ندارد جاي تو
*
منتظر باش که يک گل بشوم
غنچه غنچه روي خاک خانه ات
منتظر باش که باراني شوم
تا ببارم بر کلون خانه ات
...

منتظرم  باش

       

ای کاش ...

ای کاش گل بودی و من از باغها می چیدمت     

    یا که طلوعی بودی و از پنجره می دیدمت

ای کاش چشمانت ضریحی داشت چون رنگین کمان    

    هر وقت باران می گرفت از دور می بوسیدمت 

یارب تو

یارب تو

یارب تو او را همچو من برغم گرفتارش مکن

در شهر غربت ای خدا هرگز تو آزارش مکن

هر چند او از رفتنش چشمان مرا گریه نمود

لیک ای خدای مهربان از گریه پربارش مکن

اگر دوری از رویش مرا افسرده و بیمار کرد

درشهردوری بیکس است یارب تو بیمارش مکن

هر چند گشتم خوار از عشق او اندر جهان

یارب عزیزش دارتو پیش کسان خوارش مکن

گر چه ریزم اشک هر شب از هجران او

گریان ز غم هرگز دمی چشم گهربارش مکن

گر با فرشته زندگی دارد سر بازی ولی

یارب تواو را همچو من برغم گرفتارش مکن

 

بی تو به سر نمی شود

بی همگان به سر شود بی​تو به سر نمی​شود            داغِ تـــو دارد این دلــــم جای دگــــر نمی​شود

 
دیـــده عقــل مســتِ تو چرخه چرخ پَست تـــو             گوش طرَب به دست تو بی​تو به سر نمی​شود

جــان ز تو جوش می​کند دل ز تو نــوش می​کند            عقل خـُــروش می​کند بی ​تو به سر نمی​شود

 
خمر مــن و خمـــار من بـــاغ مـــن و بهــــار من           خواب من و قـــرار مــن بی​ تو به سر نمی​شود

 
جـــاه و جلال مــن تویی ملکت و مـال من تویی           آب زلال مـــن تویـــی بی​تـــو به سر نمی​شود

 
گـــــاه ســـوی وفـــا رَوی گاه سوی جفــــا روی            آنِ منـــــی کجــــا روی بی​تو به سر نمی​شود

 
دل بنهنــــد بــَــرکـــَـنی تــــوبه کنند بشکنـــی            این همه خود تو می​کنی بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو اگـــر به سر شدی زیــر جهان زبـَر شدی           بـــاغ ارم سقر شدی بــی​تــــو به سر نمی​شود

 
گـــــر تو سری قدم شـَوَم ور تو کفی علم شوم          ور بـــروی عــَـدَم شوم بی​تــــو به سر نمی​شود

 
خواب مـــــرا ببسته​ای نقـــــش مرا بشسته​ای          وز همــــه​ام گسستــه​ای بی​تو به سر نمی​شود

 
گــــر تــــو نباشی یـــار من گشت خراب کار من          مـــونس و غمگســـار من بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو نه زندگی خوشم بی​تو نه مردگی خوشم         سر ز غـــم تو چون کـِشم بی​تو به سر نمی​شود

 
هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیـــــک و بد         هم تو بگــــو به لطف خود بی​تو به سر نمی​شود

 

به خدادوستت دارم

 به خدادوستت دارم

 

 پس از آن غروب رفتن ... اولين طلوع من باش ...

من رسيدم رو به آخر ... تو بيا شروع من باش ...

 شب وازغصه جدا کن ... چکه کن رو باور من ...

خط بکش رو جاي  پاي ... گريه هاي  آخر من ...

 اسمتو ببخش به   لبهام ... بي  تو  خاليه  نفسهام ...

 خط  بکش  رو باور من... زير سايه بون  دستام ...

خواب سبز رازقي باش ... عاشق هميشگي باش ...

خسته ام  از تلخي شب ... تو طلوع زندگي باش...

 در این عید پاک نوروز  .....  تو بیا همه وجودم باش

عیدت مبارک

 

 

کاش میدانستی ...

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام

بی خبر از موج دریا ها نبود

کاش بودی تا دو دست عاشقم

غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر سوز و پر سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بی تو هرگز زندگی زیبا نبود

کاش میدانستی از دل رویاییم

همچنان خبر از دیدار تو نبود

بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم ....

بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم

در بحبوحه خنده به غم فکر کنيم

بد نيست اگرخانه ما سيماني است

به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنيم

هر وقت زيادمان دلي ميشکند

بد نيست که يک لحظه به کم فکر کنيم

من عاشق و تو هر که در اين عصر غريب

بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم

 

فراموشم مکن

 

ای فروغ مهربانیها فراموشم مکن                 ازشراب تلخ تنهایی قدح نوشم مکن

یابمان درپیش یارت یا که ای خورشید عشق     هرکجاخواهی برواما فراموشم مکن

چوبستی دربه روی من به کوی صبر روکردم

چودرمانم نبخشیدی به درد خویش خوکردم

چرا رو در تو آرم من که خودرا گم کنم درتو

به خود باز آمدم نقش تو درخود جستجو کردم

خیالت ساده دل تر بود و با ما از تو یک روتر

من اینها هر دو با آیینه دل روبرو کردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیرتو

سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفایی بود هر شب با خیالت خلوت ما را

ولی من بازپنهانی تراهم آرزو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می درسبوکردی

من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

 

چه سخت است انتظار

 

(ردّ پای انتظار)

در حجـــم بيـــتاب دلم يـاد تـو غـوغـا می كــند

گنجـــينه حس مــرا نـام تـو زيبـــــــا می كــند

از متن نـاب خاطـــره شـــعر حضــــورت را دلم

بـا اشــتياق ديدنت مســتانه پيــــدا می كــند

وا كن به سوي شوق من آغوش گـرم عاطـفه

بانگ حضـــورت نازنين چشـم مرا وا می كــند

بـوی غــريب نـرگـست از رد پـای انتــــــــظار

راز وجـود ســبز تـو در ديـده افشــا مي كــند

از پشت اشك لحظه ها چشم نياز خسته ام

درد فـراق سـينه را نـزد تـو انشـــا مي كــند

از انتــــهای حـادثه خيـــــزد غبـــار هجــر تو

شـايد نيـــاز ديدنت بيهوده حاشـا می كــند

انديشــه پاك (محسن ) ممــــلو ز شـــهد آرزو

عطر وصالت سينه را جانانه شيدا می كـند

حتی اگر آیینه باشی ....

   

 
 
 

 
گفتی نمی خواهی که دریا را بلد باشی

اما تو باید خانه ی ما را بلد باشی


یک روز شاید در تب توفان بپیچندت

آن روز باید ! راه صحرا را بلد باشی


بندر همیشه لهجه اش گرم و صمیمی نیست

باید سکوت سرد سرما را بلد باشی


یعنی که بعد از آنهمه دلدادگی باید

نامهربانی های دنیا را بلد باشی


شاید خودت را خواستی یک روز برگردی

باید مسیر کودکی ها را بلد باشی


یعنی بدانی " ...مرد در باران " کجا می رفت

یا لااقل تا  " آب - بابا "  را بلد باشی


حتی اگر آیینه باشی، پیش آدم ها

باید زبان تند حاشا را بلد باشی


وقتی که حتی از دل و جان دوستش داری

باید هزار آیا و اما را بلد باشی


من ساده ام نه؟ ساده یعنی چه؟... نمی دانم

اما تو باید سادگی ها را بلد باشی


یعنی ببینی و نبینی!...بشنوی اما...

یعنی... زبان اهل دنیا را بلد باشی


چشمان تو جایی است بین خواب و بیداری

باید تو مرز خواب و رویا را بلد باشی


بانوی شرجی! خوب من! خاتون بی خلخال!

باید زبان حال دریا را بلد باشی


شیراز رنگ خیس چشمت را نمی فهمد

ای کاش رسم این طرف ها را بلد باشی


دیروز- یادت هست- از امروز می گفتم

امروز می گویم که فردا را بلد باشی


گفتی :" وجود ما معمایی است...." می دانم

اما تو باید این معما را بلد باشی

 
 

عشق یعنی ....

 

 

عشق يعني خاطرات بي غبار                

                              دفتري از شعر و از عطر بهار

 

عشق يعني يك تمنا ، يك نياز                 

                                    زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

 

عشق يعني چشم خيس مست ا و

                                 زير باران دست تو در دست او

 

عشق يعني ملتهب از يك نگاه              

                               غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

 

عشق يعني عطر خجلت شور عشق     

                                   گرمي دست تو در آغوش عشق

 

عشق يعني "بي تو هرگز ..."پس بمان    

                                     تا سحر از عاشقي با او بخوان

 

عشق يعني هر چه داري نيم كن            

                                   از برايش قلب خود تقديم كن

 

 

عشق عشق می آفریند

عشق عشق مي آفريند عشق زندگي مي بخشد

زندگي رنج به همراه دارد رنج دلشوره مي افريند

دلشوره جرات مي بخشد جرات اعتماد به همراه دارد

اعتماد اميد مي آفريند اميد زندگي مي بخشد

زندگي عشق مي آفريند عشق عشق مي افريند

آهای مردم دنیا

 

 

آهای مردم دنیا, آهای مردم دنیا              

                        گله دارم من از دست عالم و آدم گله دارم

 

آهای مردم دنیا, آهای مردم دنیا                

                         من از دست خدا هم گله دارم

 

شما که حرمت عشقو شکستید                     

                         کمر به کشتن عاطفه بستید

 

شما که روی دل قیمت گذاشتید                         

                             که حرمت عشقو نگه نداشتید

 

آهای مردم دنیا, آهای مردم دنیا                          

                            من از دست خدا هم گله دارم

 

 فریاد من شکایت یه روح بی قراره                              

                            روح که خسته از همه زخمی روزگاره

 

گلایه من از شما حکایت خودم نیست                         

                            برای من که از شما سوختن گمشده ام نیست

 

اگه عشقی نباشه آدمی نیست                            

                          اگه آدم نباشه زندگی نیست

 

نپرس از من چه آمد بر سر عشق                             

                          جواب من به جز شرمندگی نیست

 

شعر

 

 

 

 

 

در باغ دلم جوانه عشق تویی **** سرسبز ترین کرانه عشق تویی

 

در خلوت بارانی صحرای دلم **** آهنگ خوش ترانه عشق تویی

 

 

 

 

 

عاقبت از ....

 

 

عاقبت از عشق تو اهل کليسا مي شوم...

 

..ميکشم دست از مسلماني مسيحا ميشوم...

 

..آنقدر بر کشتي عشقت نشينم همچو نوح...

 

..يا به عشقت ميرسم يا غرق دريا ميشوم

 

 

 

دوستت دارم خدا ....

   

 

 

  

 دوستت دارم  و  اين نغمه كنم آوازم 

 سر دهم جان بدهم بر تو فقط دل بازم

 

  عاشقت هستم و پروانه ي پر فريادم

  ديگر از پيله ي خاموش دلم پر سازم

 

  حرف مردم ندهم گوش كه غوغا كم كن 

 مردمي پست چنين را ز دو چشم اندازم

 

  واژه اي سبز تر از عشق نديدم هرگز 

  با همين نام دگر راه تو را آغازم

 

  با تو از راز دلم پرده ي غم بردارم

  داد بي پرده ي من فاش كند هر رازم

 

  بال دل مرهم چشمان تو را مي خواهد

  مرحمت كن كه خيالي نشود پروازم

 

  با تو هر معجزه اي رنگ حقيقت گيرد

  كم كن اين فاصله را ، منتظر اعجازم